มีคนแอดเอมมา

คุยได้สักพัก เค้าก็ถามว่าจะให้แทนตัวผมว่าอะไร

พี่ นาย คุณ หรืออะไร

ผมก็ตอบไปว่าแล้วแต่คนเรียก

เค้าบอกขอเรียกไอ้ละกัน สนิทไวดี.....

ตามจริงนะครับ ผมไม่ซีเรียสเรื่องการเรียกหาเท่าไร เพราะผมคิดเสมอว่า การพูด มันแสดงออกถึงตัวตนของบุคคลได้ดีรองจากการกระทำ

ดังนั้น การเรียกหา ก็บ่งบอกสัมมาคารวะและมารยาทของคนเรียกได้มากพออยู่แล้ว

ถ้าเค้าเรียกผมไอ้ ถึงผมไม่ว่า แต่คนอื่นก็จะมาด่าเอง ว่าไม่มีสัมมาคารวะมารยาทต่ำ โดยที่ผมไม่ต้องไปเปลืองแรงเตือนเค้าด้วยซ้ำ

สิ่งเหล่านี้มันอยู่ที่จิตใต้สำนึกครับ เพราะในสังคมไทย การนับถือผู้มีวัยวุฒิคุณวุฒิมากกว่า มันก็เป็นเรื่องที่พึงกระทำอยู่แล้ว

แต่ถ้าคุณอายุมาก แต่กลับถูกเรียกว่าไอ้ มันพิจารณาได้สองประเด็น

ประเด็นแรก ผู้พูดถ่อย

ประเด็นที่สอง คุณนั่นแหละ ถ่อย

เพราะการเรียกหา มันบอกถึงทัศนะคติที่ดีต่อคนคนนั้น

ถ้าถูกเรียกว่าไอ้ แสดงว่าคุณ ทำตัวไม่น่านับถือแล้ว คนถึงไม่เกรงใจ

อันนี้ผมเข้าใจดี และไม่ตำหนิคนเรียกเลย เพราะ ถ้ามันไม่ถ่อย ก็เราเองนั่นแหละ ทำตัวต่ำ อันนี้ต่างคนต่างต้องพิจารณาตัวเอง ไม่โทษใครโดยเฉพาะ

อนึ่ง ความสนิท

อันนี้ก็อีกประเด็น อาจจะเป็นเพื่อนต่างวัย ใจเดียวกัน หรือคบหาสมาคมกันนานพอดู สนิทพอที่จะรู้ว่า โกรธไม่โกรธช่วงไหน จะเรียกยังไงก็ได้

แต่อีกนัยหนึ่ง มีคำกล่าวว่า เล่นกับหมา หมาเลียปาก

อันนี้ก็น่าคิด

อีกกรณีหนึ่งคือ เรียกด้วยความเคยชิน ของคนที่อายุมากกว่า เผลอปากเรียกผู้น้อยนำหน้าว่าไอ้ อันนี้ต้องพิจารณาตามกรณี บางทีผมก็เผลอเหมือนกัน มันเหมือนกับการเรียกว่าไอ้หนูมากกว่าในแนวคิดของผม คือเรียกด้วยความเอ็นดู หรือเรียกผู้ชายว่าอี เพื่อให้ดูซอร์พและเป็นกันเอง

แต่พิจารณาแล้ว ผมว่า ไม่ควร ไอ้อี ใช้อย่างไรก็ดูไม่เหมาะ ดังนั้น หากหลุดไปขออภัยด้วย ต่อไปผมจะไม่เรียกใครนำหน้าด้วยคำเหล่านี้อีก

เพราะการให้เกียรติเพื่อนมนุษย์ เป็นสิ่งที่ต้องให้ความสำคัญในโลกที่คนถีบหัวคนอื่นเพื่อดันตัวเองนี้

ดังนั้น ก็ไปพิจารณากันเอาเองว่า อย่างไหนควร อย่างไหนไม่ควร แทนที่จะขับตัวเองให้ดูดีขึ้นด้วยการเรียกหาคนอื่นอย่างคุ้นเคย หรือเจตนาข่มให้ต่ำ

บางที อาจจะทำให้ตัวคุณเองนั่นล่ะ ตกต่ำลง

^^