หลายท่านคงมีสักครั้งหนึ่งในชีวิตที่อยากจะทำอะไรดี ๆ ให้ชีวิตสักครั้ง
แต่ก็ไม่มีโอกาสสักที ติดนู่นติดนี่อยู่เรื่อย
ผมก็เป็นหนึ่งในนั้น
ชีวิตนี้ไม่เคยทำอะไรให้เป็นมงคลต่อจิตใจเลย ใช้ชีวิตไปวัน ๆ
ผมคิดว่าแค่ไม่ทำความชั่ว มันไม่พอ มันต้องทำความดีด้วย ใจถึงจะบริสุทธิ์
แต่การทำดีนี่ ดูด้วยว่ารูปแบบไหน
หลายคนทำเอาบุญ
ทำสะสม
ทำแสวงหา
ทำแต้ม
กลัวตายแล้วลำบาก
คนภาคกลางจะเรียกว่า ทำบุญ ทำแล้วได้บุญญาบารมี เป็นศรีป็นเอก
คนภาคเหนือ เรียกว่า ทาน ทำเพื่อให้ ไม่หวัง ไม่เอา ไม่ได้
ผมจะทำทาน
ไม่เอาบุญ
ไม่เอาหน้า
ไม่เอาชื่อ
ไม่เอาเงิน
ผมว่าครั้งหนึ่งในชีวิต เราน่าจะให้อะไรกับใคร ๆ บ้าง
ถึงมันไม่มาก มันเล็กน้อย มันไม่ใช่พลังขับเคลื่อนสำคัญอะไร
แต่สักครั้งหนึ่งในชีวิต ขอให้สามารถพูดได้เต็มปากว่า
ผมเคยให้ทาน
หลังปลดประจำการมีโครงการขนาดใหญ่ที่ผมมองภาพไว้มหกรรมอลังการมาก
แต่จริง ๆ แล้วมันก็แค่การขายการ์ตูนเท่านั้น
แถมของคนอื่นด้วย เอาผลงานคนอื่นมาทำ โดยที่ขอเจ้าของผลงานเรียบร้อยแล้ว
ผลงานทั้งหมด ผมจะเรียบเรียงรวบรวมและตีพิมพ์ให้เกิดความสมบูรณ์ที่สุด ไม่ทำให้คนวาดเสียชื่อหรืออับอาย
คิดว่างานชิ้นนี้จะเป็นอีกหนึ่งชิ้นงานสุดภูมิใจของผมในฐานะผู้จัด
แล้วรายได้ทั้งหมด
ผมจะสมทบโครงการช่วยเหลือแมวจร หรือหาเจ้าของให้แมว หรืออะไร ๆ ก็เหอะที่เกี่ยวกับแมว
เดี๋ยวถ้าพูดถึงสัตว์จรจัด จะนึกถึงหมากันเป็นอันดับแรก
ไม่ค่อยได้นึกถึงแมว จริง ๆ แล้วแมวจรจัดก็เยอะเหมือนกัน
แค่พวกมันใช้ชีวิตแบบนินจา ไม่มาเพ่นพ่านป้วนเปี้ยนมากมายแบบหมาซามุไรทั้งหลาย
คนก็เลยคิดว่าแมวจรน้อยกว่าหมา
ความสนใจในเรื่องกายวิพากษ์ หรือ สุขศึกษาเกี่ยวกับแมว ไม่ค่อยมี คนใส่ใจกับแมวไม่มาก
อันนี้ผมคงคิดไปเอง...
เพราะตอนนี้เริ่มเห็นมูลนิธิหรือกลุ่มต่าง ๆ ตามเว็บบอร์ด เริ่มเคลื่อนไหวกันแล้ว
ผมมีแรงบันดาลใจโครงการนี้มาจากเจ้าของแมวตัวหนึ่งชื่อมะหมู
อีกแรงบันดาลใจหนึ่งก็มาจากเจ้าของแมวชื่อเหรียญทอง
และอีกแรงบันดาลใจหนึ่งก็จากเจ้าของแมวชื่อง้องแง้ง
ผมเกลียดการสูญเสียนะ
แต่กระนั้น ผมอยากใช้การสูญเสียนั้นเป็นพลังในการสรรค์สร้าง
ทุกคนสามารถมีส่วนร่วมในทานครั้งนี้
ปลายปีนี้
เจอกัน
ปล. จะรีบพูดทำไมวะ
