[GatheringUrza]-เล่า บ่น ก่น ด่า

แม่เคยเล่าว่า วันอังคารอย่าเดินทางไกล

ถามทำไม

มันจะติดขัดวิบากกรมไปหมด แม่เคยไปกรุงเทพแล้วรถยางแตกหลายชั่วโมงกว่าจะได้ไปต่อ ฝนก็ตกรถก็ติดหงุดหงิดน้ำท่วมส้วมเต็มอุบอิบอะไรของแกไปเรื่อย

ผมไม่เชื่อ เพราะเดินทางวันอังคารมันก็ปกติดี

กระทั่งมาเมื่อวานซื้อ วันที่ 5 ....สิงหาคม

ผมออกจากบ้านมาขึ้นรถตอนเที่ยง 45

รถเที่ยวที่ไวที่สุดและถูกที่สุด เพิ่งออกก่อนผมมา 5 นาที

ผมต้องรอบ่ายสอง ไม่งั้นก็ต้องจ่ายเยอะที่ราคาวีไอพี แต่บ่ายโมงครึ่ง

หรือถ้าจะเอาถูกโคตร ๆ แบบคันที่เพิ่งออกไปนั่นก็รอจนบ่ายสาม

ผมเลยเลือกป.1 135 บาท (นี่ลดแล้วนะ)

ออกรถไปถึงสถานีอาเขตตอน ห้าโมงกว่า ๆ
ใจก็กังวลแล้วว่า รถมันจะหมดมั้ยเลยถามคนเดินรถแดงว่าที่ช้างเผือกที่จะต่อรถไปเชียงดาวเนี่ย
มันหมดกี่โมง

อีป้าตอบให้ชื่นใจว่าทุ่มนึง เลยทำใจเย็นรอรถคิว จนหกโมง

ถึงสถานีช้างเผือก 18.15

เดินไปช่องขายตั๋ว "เที่ยวสุดท้าย 17.30"

มึงหลอกกู

อาเขตนี่เชื่อถือไม่ได้จริง ๆ คราวก่อนก็โดนแตหลอไปทีนึงแล้ว คราวนี้ก็โดนอีก เอาล่ะสิงานเข้าแล้วกู จะทำยังไงดี ตกรถแล้ว

กดโทรศัพท์เลย เสิร์ทหาคนรู้จักในพื้นที่ด่วน

ผมมีพี่สาวที่รู้จักกันอยู่คนหนึ่ง ชื่อเจ๊ N

เจ๊Nมีห้องพักอยุ่กับกระต่ายแล้วก็น้องชายแถว ๆ รพ.S
ซึ่งผมมักจะไปพัก และนึกถึงเป็นที่แรก ถ้าจะลงเชียงใหม่

แต่ตอนนี้ผมโทรหาแล้วแกไม่รับ โทรหาครั้งที่สองสัญญาณก็ขาดหายไป ขออภัย ไม่สามารถติดต่อได้ในชณะนี้

ซอรี่ สวีตสวาทสป๊าดแสว้กโว้ย โห้ยยย อะไรวะ....กูจะทำไงดีละเนี่ย

เอาวะ ผมยังมีที่พึ่งอีกคน แต่ก็ไม่มั่นใจเท่าไรไม่ได้ติดต่อพี่เค้านานแล้ว พี่ชาย K
แต่แกคงไม่เปลี่ยนเบอร์น้า กดไป "ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่คุณเรี....."

shift หายแล้วกู

ตอนนั้นไม่รู้นรกชังหรือสวรรค์แกล้งครับ มีรถเที่ยวเสริมพิเศษมาหลอกให้ตายใจเล่น

ผมก็ใจชื้น เออ ถึงจะโทรไปแจ้งแล้วว่าตกรถ แต่กลับไปได้ก็ดีไม่ต้องนอนค้างอ้างแรม

ที่ไหนได้ เที่ยวเสริมพิเศษเขาไม่ลดราคา เก็บเต็มอัตราโดยสาร 60 บาทถ้วน

ทรัพยากรผมตอนนี้มีอยู่ 41 บาท ไม่ขาดไม่เกิน.....

กดโทรศัพท์อีกแล้ว....กดหาใครก็ไม่ติด แบทก็เริ่มเตือน ติ๊ด ๆ กูจะหมดแระน้า อย่าลืมที่ชาร์จมึงก็ลืมไว้บ้านเพื่อนมึง เดี๋ยวถ้ามึงโทรอีกสองทีกูจะหมดให้ดู

โอว โดนแบทขู่ขนาดนั้น รู้สึกวิกฤตมาทันที

เงิน 41 บาท แบทหมด ที่ชาร์จไม่มี

เอ ทำไมเจ๊nไม่รับสาย หรือเค้าจะนอนเอาแรงตอนหัวค่ำแบบทุกที ไม่เป็นไร ลงทุนอีก 20 ไปถึง รพ.s

บุกถึงอพาร์ทเมนท์แล้วให้โอเปอเรเตอร์เรียกลงมาละกัน อารมณ์นี้แล้วไม่ค่อยเกรงใจใคร หน้าด้านได้อายอดมาก

ไปถึงปั๊บ ติดต่อคุณ n ชั้นหกหน้าลิฟท์ครับ

"เอ...ห้องไหนนะครับ"

ชั้นหก ห้อง 60..อะไรสักอย่างเนี่ยหน้าลิฟท์เลย

"เอ...เค้าไปแล้วมังคะ...ใช่ที่อยู่กันสองพี่น้องเลี้ยงกระต่ายด้วยใช่มั้ย"

ใช่ ๆ ๆ

"เขาย้ายอกไปตั้งแต่สิ้นเดือนที่แล้วละค่า"

ซ่า..................

เหมือนการ์ตูนญี่ปุ่น พอได้รับคำตอบทำร้ายจิตใจฝนก็ตกลงมาเหมือนมันรู้

ที่พักไม่มี เงินหมด

ฝนตกอีก

.....กดโทรศัพท์ที่พลังงานเหลือน้อยอย่างมีความหวัง

กดเจอ โอ้ว แม่พระมาโปรด กูมีลูกสาวคนนึงนี่หว่า เรียก มช. ชื่อน้อง w

(จริง ๆ โทรหาตั้งแต่อยู่ช้างเผือกละ แต่เจ๊แกบอกว่ารอเพื่อนมาไม่ได้ ผมเลยย้อนกลับไปหน้า7-11 ตามที่บอกว่าถ้าติดต่อเจ้nไม่ได้จะโทรหา)

"ป๋า....ได้ข่าวว่าไม่ทันแล้ว...หนูออกมาเซ็นทรัลแอร์พอร์ทแล้วอะ...."

ป๋ารอได้

"ป๋า ข่าวร้ายคือ หนูไม่มีที่พักนะ"

อ่าว ทำไงอะ

"ป๋าคงต้องนอนโรงแรมหรืออะไรแบบนั้น"

พี่ไม่มีตังค์แล้วนะที่รัก

"ทำไงดีอะ ทำไงๆ ๆ ๆ"

นอนในรถได้มั้ย

"บ้า ไม่ได้ พาผู้ชายเข้าหอเรตติ้งตกพอดี"

งั้นนอนวัด

"เอาจริงนะ ซีเรียส เดี๋ยวไปส่ง"

ชิบหาย....กูพูดเล่น

ผมรอจนสามทุ่ม (จากทุ่มครึ่ง อีเจ๊กินข้าวไกลไม่พอ นานอีก ลูกสาวน่ารักมาก...)

รอจนตาสั้นเลย หยิบแว่นใส่เพื่อจะได้มองเห็นใครชัด ๆ

สุดท้ายผมก็ต้องไปนอนวัดสวนดอกหนึ่งคืนถ้วน โดยติดต่อทางพระผู้ดูแล เเขก็จัดที่นอนหมอนผ้าห่มให้อย่างดีอะนะ

แต่สถานที่มันสุดหลอน วังเวงโคตร เป็นศาลาใหญ่ ๆ มีพระตั้งเป็นโต๊ะหมู่บิ๊กเบิ้ม

แล้วโล่ง ๆ ทั้งศาลากูนอนคนเดียว โอว....

"โยมน้ำท่าก็อาบได้นะ มีห้องน้ำในตัว"

แต่ไฟเปิดไม่ออกครับหลวงพี่

คืนนั้นนอนหลอนมาก หลอนจนเช้าเลย ฝันเห็นแมวด้วย มันมานอนข้าง ๆ พอลืมตาขึ้นมามันก็กลายเป็นหมอน

อ่าวทำไมกูมากอดหมอนหนุนแล้วหนุนผ้าห่มวะ....

คงละเมอ

7.00 ออกจากวัดจ้ำอ้าวไปโบกรถ

ดูวันพูธจะไม่เลวร้ายแบบเมื่อวานจนถึงค่ายในที่สุด

ต่อไปจะไม่เดินทางวันอังคารแล้ววว กูเข็ด...