หลายท่านที่อัพบล๊อกผมกล้าพูดได้เลยว่าสิ่งที่ท่านรอต่อจากการบรรจงเอาปลายนิ้วสะกิดปุ่มพลับบลิส
 ก็คือคอมเมนท์หรือเสียงตอบรับจากผู้อ่าน

แน่นอน เขียนบล็อคหรือตั้งกระทู้ เราต้องรอคนอ่านอยู่แล้ว
ถ้าไม่อยากให้ใครอ่านก็ไปเขียนไดอารี่ในหลืบตึกโน่น
ไดอารี่จ๋าวันนี้เค้าเป็นสิวที่แก้มก้นขวาอะนั่งลำบากมาก
อะไรก็ว่าไป เขียนเสร็จใส่กล่องปิดกุญแจถ่วงบ่อน้ำใช้หลังบ้านไปเลย
ถ้าโคนันหรือคินดะอิจิไม่มาหาศพแถวนั้นคงไม่เจอ

แต่ถ้าเขียนลงบล๊อคเราก็อยากได้คอมเมนท์ที่อ่านแล้ว
เขาให้ความเห็นเกี่ยวกับเรื่องของเรา แสดงทัศนคติก็ได้
ด่ายิ่งชอบ คนด่าแปลว่าคนอ่าน และแสดงความเห็นที่แตกต่างออกไป
เราจะได้นำมาปรับปรุง หรือมันส์ปากด่ากลับอะไรไปตามเรื่อง

แต่มีความเมนท์ประเภทหนึ่งที่อ่านแล้วแบบว่า
เอ่อม ... พี่ครับ ขอบคุณมากครับแต่...เอ่อ...

จะไปว่าเค้าก็ไม่ได้ มันกลืนไม่เข้าคายไม่ออกบอกไม่ถูก
บางคนก็เข้าใจนะว่าอ่านแล้วแต่ไม่รู้จะเมนท์อะไร
แต่บางคนก็มีจุดประสงค์อื่น
ก็ลองไปดูละกันว่ามีในลักษณะไหนมั่ง

ไม่ได้ต่อว่านะครับ แต่เอามาให้ดูกันเฉย ๆ
ว่าท่านผู้อ่านเจอแบบผมมั้ย แล้วรู้สึกยังไง
ส่วนตัวรู้สึกแปลก ๆ ครับ
เพราะผมไม่ได้ต้องการปริมาณคอมเมนท์มาก ๆ
แต่ต้องการทัศนคติเยอะ ๆ ครับ
แต่ละเมนท์ที่จะยกตัวอย่างนี่เราไม่รู้เค้าคิดอะไรครับ
...มันเลยแหม่ง ๆ

1. เข้ามาอ่าน เข้ามาดู เข้ามาร่วมรับรู้
อันนี้ผมชี้ตัวผู้ต้องหาได้เลย เขาเป็นชายมีฐานะปากแหลม
ของหวานที่บ้านมักจะเป็นเมล่อนนำมาโดยหญิงที่เรียกเขาว่าลูกโอะ
เฮียแกมาเมนท์บล็อคผมทีไรมักจะใช้วลีหากินพวกนี้แหละ
ย้ำว่า เป็นวลีครับ มีแต่กริยาล้วน ๆ ไม่มีประธานไม่มีกรรม

แต่ผมรู้สึกมัน "กรรม" ยังไงไม่รู้
อยากจะไปเมนท์ต่อท้ายแก ว่า "กร