หลายท่านที่อัพบล๊อกผมกล้าพูดได้เลยว่าสิ่งที่ท่านรอต่อจากการบรรจงเอาปลายนิ้วสะกิดปุ่มพลับบลิส
 ก็คือคอมเมนท์หรือเสียงตอบรับจากผู้อ่าน

แน่นอน เขียนบล็อคหรือตั้งกระทู้ เราต้องรอคนอ่านอยู่แล้ว
ถ้าไม่อยากให้ใครอ่านก็ไปเขียนไดอารี่ในหลืบตึกโน่น
ไดอารี่จ๋าวันนี้เค้าเป็นสิวที่แก้มก้นขวาอะนั่งลำบากมาก
อะไรก็ว่าไป เขียนเสร็จใส่กล่องปิดกุญแจถ่วงบ่อน้ำใช้หลังบ้านไปเลย
ถ้าโคนันหรือคินดะอิจิไม่มาหาศพแถวนั้นคงไม่เจอ

แต่ถ้าเขียนลงบล๊อคเราก็อยากได้คอมเมนท์ที่อ่านแล้ว
เขาให้ความเห็นเกี่ยวกับเรื่องของเรา แสดงทัศนคติก็ได้
ด่ายิ่งชอบ คนด่าแปลว่าคนอ่าน และแสดงความเห็นที่แตกต่างออกไป
เราจะได้นำมาปรับปรุง หรือมันส์ปากด่ากลับอะไรไปตามเรื่อง

แต่มีความเมนท์ประเภทหนึ่งที่อ่านแล้วแบบว่า
เอ่อม ... พี่ครับ ขอบคุณมากครับแต่...เอ่อ...

จะไปว่าเค้าก็ไม่ได้ มันกลืนไม่เข้าคายไม่ออกบอกไม่ถูก
บางคนก็เข้าใจนะว่าอ่านแล้วแต่ไม่รู้จะเมนท์อะไร
แต่บางคนก็มีจุดประสงค์อื่น
ก็ลองไปดูละกันว่ามีในลักษณะไหนมั่ง

ไม่ได้ต่อว่านะครับ แต่เอามาให้ดูกันเฉย ๆ
ว่าท่านผู้อ่านเจอแบบผมมั้ย แล้วรู้สึกยังไง
ส่วนตัวรู้สึกแปลก ๆ ครับ
เพราะผมไม่ได้ต้องการปริมาณคอมเมนท์มาก ๆ
แต่ต้องการทัศนคติเยอะ ๆ ครับ
แต่ละเมนท์ที่จะยกตัวอย่างนี่เราไม่รู้เค้าคิดอะไรครับ
...มันเลยแหม่ง ๆ

1. เข้ามาอ่าน เข้ามาดู เข้ามาร่วมรับรู้
อันนี้ผมชี้ตัวผู้ต้องหาได้เลย เขาเป็นชายมีฐานะปากแหลม
ของหวานที่บ้านมักจะเป็นเมล่อนนำมาโดยหญิงที่เรียกเขาว่าลูกโอะ
เฮียแกมาเมนท์บล็อคผมทีไรมักจะใช้วลีหากินพวกนี้แหละ
ย้ำว่า เป็นวลีครับ มีแต่กริยาล้วน ๆ ไม่มีประธานไม่มีกรรม

แต่ผมรู้สึกมัน "กรรม" ยังไงไม่รู้
อยากจะไปเมนท์ต่อท้ายแก ว่า "กรำ" จริง ๆ
(แซวเล่นนะเฮีย ผมรู้ว่าเฮียอ่านหมดแล้ว แต่ไม่รู้จะพูดอะไร)

2.
ทริปเปิ้ลแป๊ะยิ้ม มีอันเดียวคนให้คงรู้สึกว่ามันจะเหงา
เลยมากันเป็นกลุ่มเป็นก้อน ลักษณะนี้หมายรวมถึงพวกอิโมเพียว ๆ อื่น ๆ ด้วย
ผมรู้สึกเหมือนผมเล่าอะไรยืดยาวเป็นระยะเวลาปาตกฐาจำนวนสิบห้านาทีชะนีหาว
แล้วถามผู้ฟังว่าคิดเห็นเช่นไร แต่ได้คำตอบเป็น
อาการยิ้ม ๆ  หรืออาการเหวอแดก  
เศร้าสลดน้ำตาร่วงแผละ  หรือโกรธไฟลุกตา

 มันก็รู้นะว่าเค้ามีอารมณ์ยังไง แต่เราจะสงสัยว่า
พี่เป็นใบ้เหรอครับ
พูดอะไรหน่อยก็ได้
เข้าใจครับว่าพี่รู้สึกยังไง แต่ผมไม่มีความสามารถในการตีความสิ่งที่เป็นเครื่องหมายเชิงสัญลักษณ์
แบบอาจารย์เฉลิมชัยนะครับ พอเห็นอีโมเหวอแดก  แล้วสามารถโม้น้ำลายท่วมกรุงได้ว่า
" แหม้ ~ นี่มันเป็นอาการของคนที่ตกตื่นตะลึงงันอย่างถึงขีดสุด
ที่ได้รับสารอันเป็นสิ่งที่อลังการงานสร้างที่ไม่เชื่อว่าจะเกิดขึ้นในภพมนุษย์นี้ได้
สังเกตจากน้ำลายที่ย้อยมาริมปากที่อ้าออก
มันมีพลัง ! มันเป็นความสร้างสรรค์ !!
มันเป็นสุดยอดความสามารถของมนุษย์"

ซากอ้อยส้นตึกอะไรก็ประโคมให้เว่อ ๆ ไป
ผมทำไม่ได้ ขอร้องเหอะ พูดอะไรที่มันจับใจความได้สั้น ๆ
เช่น

ชอบค่ะ ตลกดี
อ่านแล้วเศร้านะคะ
โหว ทำไปได้
หรือแม้กระทั่ง
พ่อมึงตาย สรัด  ก็ยังดีกว่า

แล้วกรุณาอย่ามาทำอารมณ์ย้อนแย้งนะ มันขำ
เช่น "ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ  "
ยิ้มไม่พอทำตาหยีด้วย ประชดใช่มั้ยหล่อน

4. *0*b
อิโมไอค่อนของหลวงมีให้ไม่ใช้ ไอ้พวกเหล้าเถื่อน ชอบปรุงใช้เอง
อันนี้ไม่ได้ติงที่ใช้อิโมนะ แต่อยากให้สนับสนุนของในท้องถิ่น
ไปนำเข้ามาเนี่ยมันต้องเปลืองทรัพยากรณ์ธรรมชาติกี่พิกเซล
ดอกจันก็กินไปหนึ่งช่องไฟละ นี่มาตั้งสี่ตั้งห้า ใช้ของหลวงตัวเดียวไปเลยเด้ว์
อ่าโด่... เดี๋ยวมาสเตอร์แชมป์ก็น้อยใจไปจับแม่นมคนข้างบ้านมาเปนตัวประกันหรอก

5. อิอิ
เอ่อม...น้องขำอะไรครับ ขำบรรทัดไหน ชี้แจงด้วย
มาอิอิแค่นี้พี่ฉงนครับ อยากจะรู้ว่าสิ่งที่แฝงเร้นในสองพยางค์ของน้องนั้น
เต็มไปด้วยความสุขสนุกสนานแค่ไหน
จนไม่สามารถกลั่นออกมาเป็นถ้อยคำงามสง่า
จนต้องหดรูปบีบอัดจนเหลือแค่หัวกะทิสุดยอดแค่สองพยางค์นี้
หรือว่าต้องเอามาใส่น้ำร้อนปิดฝารอสามน