[GatheringUrza]-เล่า บ่น ก่น ด่า

ณ ร้านซาลาเปาแห่งหนึ่ง

อาซ่ง : นี่คล้ายเป็นร้านซาลาเปาเก้าสวรรค์ของจอมยุทธ์เร้นประกายนามติงจิงเหอะใช่หรือไม่
อาติง : ไม่อาจกล่าวว่าไม่ใช่ ไม่ทราบคือ ?

อาซ่ง : ข้าจอมยุทธ์ซ่งจังฮู้ ฉายากระบี่แดนใต้
อาติง : นามกรท่านเหมาะกับแดนใต้นัก กระนั้นสองเราไม่ควรยืนใกล้กัน
           เพราะแซ่เราสองรวมกันแล้วอัปมงคลยิ่งนัก

อาซ่ง : ข้าหวังเพียงลิ้มรสซาลาเปาของท่านเท่านั้น
อาติง : ซาลาเปามีสองขนาดหนึ่งเล็ก หนึ่งใหญ่ ท่านต้องการขนาดไหน

อาซ่ง : ขนาดเล็ก
อาติง : เพ้ย ! เอกบุรุษกินไม่เปลี่ยนชื่อ ดื่มไม่เปลี่ยนแซ่ชายแท้สมควรกินให้เต็มที่อิ่มหมีพลีมัน

อาซ่ง : ท่านหมายความว่า ?
อาติง : หมายความว่าท่านสมควรรับลุกใหญ่

อาซ่ง : เช่นนั้น เอาลูกใหญ่หนึ่งลูก
อาติง : เพ่ย !

อาซ่ง : สองลูกไปเลย...พอจะเดาออกว่าท่านมีวาจาใดเอ่ยต่อ
อาติง : นับว่าท่านตัดสินประเสริฐสมชายชาญ

อาซ่ง : ชมเกินไปแล้ว ซาลาเปาท่าน ลูกเท่าไหร่
อาติง : ลูกเท่านี้แหละ

อาซ่ง : หาได้หมายความถึงขนาด หากแต่เป็นราคา เอ๊ะท่านนี่ช่างเถรตรงลงชีพจรเท้านัก
อาติง : ท่านจะว่ากวนตีนก็เอ่ยออกมาตรง ๆ ซาลาเปาข้าลูกเล็ก เล็กคำเดียวหมด ลูกใหญ่ใหญ่สิบคำไม่หมด เดิมทีลูกใหญ่แปดบาทลูกเล็กสามบาท แต่ผลสืบเนื่องจากพิษเศรษฐกิจอันบัดซบหมามารดาแมว บีบให้ราคาของแพงถีบตัวสูงถึงยอดเสา ซาลาเปาจึงต้องเพิ่มราคาตาม

อาซ่ง : อย่าเยิ่นเย้อมากความ รีบบอกราคาข้าจะได้ยัดห่าเสียที
อาติง : ลูกละ 20

อาซ่ง : เห้ย !
อาติง : ท่านสมควรอุทานเพ้ย ตามยุทธนิยาย อุทานใหม่ !

อาซ่ง : เพ้ย !! ก็ได้วะ แพงขนาดนี้ ขึ้นราคาหนักหน่วงเกินไปแล้ว ดูขนาดมิแตกต่างจากที่วางขายในเมืองหลวง ซ้ำราคาที่นั่นเพียงลูกละ 12 เท่านั้น
อาติง : แต่ซาลาเปาข้านั้นมีความลึกล้ำพิศดารเหนือซาลาเปาใดในใต้หล้าหลายชั้นนัก

อาซ่ง : เช่นนั้นคงต้องปีนบันได้ขึ้นไปกินชั้นอื่น พิเศษเช่นไร
อาติง : มันใช้สุดยอดแห่งเก้าเนื้อทำไส้ สุดยอดแห่งเก้าข้าวทำแป้ง  หมักเก้าปีได้แป้งเชื้อเก้าก้อน ใช้คนนวดที่มีวรยุทธขั้นเก้า ถึงเก้าคน นึ่งเก้าชั่วยาม ล้างน้ำแล้วเอากลับไปนึ่งใหม่เก้ารอบ ทำได้ในวันที่เก้าเดือนเก้า เวลาขายต้องนั่งเก้าอี้ นามของมันจึงเรียกหาว่า "เก้าสวรรค์"

อาซ่ง : เช่นนั้นควรขาย 19 หาใช่ 20
อาติง : บาทเดียวไม่รู้จะทอนไปทำไม

อาซ่ง : เมื่อมันสุดยอดเช่นนั้นคงต้องลิ้มรสแล้ว (แหกกิน) แต่ราคาเช่นนี้ต่อให้ยากเย็นมากวิธีการเท่าใด กลับคล้ายขูดรีดลูกค้านัก เกรงว่ากินครั้งเดียวผู้คนเข็ดหลาบไม่แย้มหน้ามาเป้นหนสองแน่
อาติง : แต่ท่านไม่อาจไม่กลับมา ข้าว่าเวลาแค่เก้าวันก็เห็นผล

อาซ่ง : แม้นรสชาติมันจะโอชาชวนหลงใหล แต่ใยมั่นใจถึงเพียงนี้
อาติง : นั่นเพราะมันผสมยา เก้านรก เก้าวันไม่ได้ยาแก้ท่านต้องหลั่งเลือดเก้าทวารล้มตาย ซึ่งยาแก้นั้นอยู่ในซาลาเปาชุดถัดไปซึ่งจะขายในอีกเก้าวัน

อาซ่ง : ท่านชั่วช้านัก ! วางยาในอาหารบีบคั้นผู้คนให้เสพติด เช่นนั้นเนื้อที่ท่านทำย่อมเป็นเนื้อมนุษย์แล้ว
อาติง : ท่านกล่าวหนักไปแล้ว แม้หวังเรียกยอดขายไม่อุกอาจฆาตกรรม

อาซ่ง : เช่นนั้นก็วางใจ เนื้อหมูนี่รสดีนัก
อาติง : เป็นเนื้่อหมา.....

อาซ่ง : เช่นนั้นชื่อของมันไม่ควรเป็นซาลาเปาเก้าสวรรค์แล้ว
อาติง :จอมยุทธ์มีนามใหม่ใดเสนอแนะ

อาซ่ง : ซาลาเปา เก้า เจ้ง
อาติง : ....ท่านสมควรแซ่หรอยแล้ว จอมยุทธ์จังฮู้ !!!

      แสรด...เก๋าเจ้งแปลว่าชาติหมา....

      อยู่ ๆ ก็เสี้ยนข้าวมันไก่ครับ นั่งฟังบรรยายอยู่ก็ออกจากห้องประชุมไปหาข้าวมันไก่กิน
ปุบปับแพ้ท้องอะไรขึ้นมาไมู่้รู้

      แต่ร้านมันไก่ให้ดีต้องเป็นร้านที่ไม่หรูมาก บรรยากาศบ้าน ๆ
คนขายหน้าโทนจีนอพยพ ควรเป็นร้านที่เปิดมานานแล้ว จะอร่อย

     เพราะ.. ไม่อร่อยไม่หน้าด้านเปิดนาน ๆ หรอก

      ร้านที่เปิดใหม่ส่วนใหญ่ไปกินนอกจากจะไม่ได้อารมณ์ ยังรสชาติห่วยแตกอีก
เคยไปกินที่อาเขตท่ารถเชียงใหม่รู้สึกว่าค้ากำไรเกินควร ข้าวไม่หอม ไก่ไม่สมบูรณ์ เป็นโปลิโอ
แถมซอยมายังกะปลาทาโร่ จะเล็กไปไหน ข้าวแฉะจับก้อนอีกต่างหาก อร่อยอย่างเดียวคือน้ำจิ้ม

     กลับมาเชียงรายมีความปรารถนาอย่างหนึ่ง จะกินข้าวมันไก่ที่อร่อยที่สุดในใต้หล้าสักครั้ง....

     วันนี้ไปกินร้านตามเสป๊คเด๊ะ เดินเข้าไปสั่งพิเศษกะยัดห่าให้หายอยาก
ร้านนี้อร่อยมาก ไก่ชิ้นใหญ่ เบ้ง ๆ ข้าวร่วนซุยหอมมันไก่และขิง
น้ำซุปลวกปากกลมกล่อม น้ำจิ้มนี่ผมราดเลย อร่อยบินได้

     กินไปสักพักมีอีกคนมาสั่งพิเศษเหมือนผม
    กินได้ครึ่งจานมีคนมาสั่งพิเศษอีก
  แถมไม่พอตอนจ่ายตังค์จะเดินออกมา
 มีคนมาซื้อแบบพิเศษห่อกลับบ้านอีก

     เลยสงสัยว่าแบบปกติไม่พิเศษหน้าตามันเป็นยังไง
เหมือนมิวแทนไม่ค่อยเห็นมนุษย์ปกติ เจอแต่พวกพลังพิเศษ
อยากสัมผัสอะไรที่มันธรรมดามั่งจัง ~

      หรือพวกนี้เค้าเกิดแพ้ท้องเสี้ยนข้าวมันไก่แบบผมหมด
ไม่ก็ร้านนี้อร่อยแบบเอ๊กตร้าส์ ไม่พิเศษ แดกไม่ได้
ก็ต้องทำวิเคราะห์ วิจัยกันต่อไป
     แต่รู้สึกกูเป็นมัสคอตนำโชคยังไงไม่รู้ พอกูพิเศษเปิดโรง มีคนตามใหญ่

    แดรกเสร็จ หายแพ้ท้อง เกิดอยากินซาลาเปาขึ้นมาอีก อันเป็นที่มาของบทสนทนาหลืบตับข้างต้น

    คือมันมีความเชื่อมโยงกันดังนี้ว่า เนื่องจากปณิธานแรงกล้าอยากกินข้าวมันไก่
เพราะผิดหวังจากที่อาเขตจึงได้ถามมนุษย์แม่ว่า
ในใต้หล้าเชียงรายร้านข้าวมันไก่ใดนับเป็นสุดยอดแห่งข้าวมันไก่

     มนุษย์แม่บอกสองคำ "ฮุย-เม้ง"

     เมื่อได้เบาะแสดังนั้นก็ตั้งใจจะไปกินตามคำแนะนำ
แต่ขณะเดินทางไปกลับพบร้านที่ต้องตาถูกเสป็กกว่า
เปิดมานานแล้วตั้งแต่สมัยผมเรียนประถม
จนร้านตัดผ้าข้าง ๆ กลายเป็นร้านเกมเพลย์ ก็ยังขาย ตอนนี้เป็นเกมออนไลน์ไปแล้ว
เค้าก็ยังขายข้าวมันไก่อยู่ ร้านเกมยังต้องพัฒนาตามกระแส แต่ข้าวมันไก่แกแม่งยั้งยืนยง
แสดงว่ามีดีพอตัว

    จึงได้แวะร้านนั้นก่อน อันเป็นที่มาของปรากฏการณ์สี่พิเศษที่ได้เล่าไปข้างต้น

    กระนั้นก็ยังไม่หายติดใจกับกิตติศัพท์แห่งฮุยเม้งที่มนุษย์แม่การันตี
ครั้นจะแดรกสองจานสองสถานที่ก็ดูรุ่มร่วยเกินความจำเป็น
ที่แดกไปจะไหลย้อนอ้วกแตกเป่ล่า ๆ พลันนึกได้ว่าว่านอกจากข้าวมันไก่แล้ว
ฮุยเม้งยังเอกอุด้านซาลาเปา

    สมัยก่อนลูกเดี่ยวอิ่มยันภพหน้า ราคา 8 บาทไทย แพงสุดในพศ.นั้น แต่คุ้มค่ามหาประลัย

    ดังนั้นเมื่อถึงที่หมายกระทาชายจึงสั่งไปสองลูกใหญ่
.....คนขายบอกลูกละ 15

     เจ๊ดดดดดดดดดดดด เท่าตัว !!

   กาลเวลาโหดร้ายเลวทรามนัก เศรษฐกิจบัดซบบีบให้พ่อค้าแม่ขายขึ้นราคาลองอย่างเลือดเย็น ศักรินทร์สังเวยมูลค่าซาลาเปาเก้าสวรรค์ไปสามสิบบาทถ้วน รวมความเสียหายจากการสนองเสียนทั้งหมด 60 บาท

คราวหน้าข้าจะกลับมาใหม่ และสั่งข้าวมันในราคาปกติพร้อมซาลาเปาลูกเล็ก สองลูก !!

สิบปีแก้แค้นไม่สายยยยย

แสรด