ผมว่าผมเขียนเรื่องผีสนุกนะเออว์ แต่ไม่อยากเล่าที่มันเขย่าขวัญเกินไป
เอาแบบเป็นตำนานเรื่องเล่าที่เคยอ่านมาละกันเนอะ

ผมชอบอ่านตำนานผีญี่ปุ่นครับ เพราะผีญี่ปุ่นเค้ามีความเป็นคาแรคเตอร์ชัดเจนดี
มีนิสัยหน้าตาและพฤติกรรมที่โดดเด่น

เรื่องที่ผมจะนำมาเล่านี้ เอามาจากการ์ตูนเรื่องบ้านพักสยึมกึ๋ย
ตำนานผีญี่ปุ่นของคนเขียนคิตาโร่ และอีกหลาย ๆ เล่มที่ลืมไปแล้ว

เป็นเรื่องเล่าลี้ลับของ เอโดะฮนโจะโบราณนั่นเอง ไปอ่านพร้อมกันเลยครับ

เรื่องที่ ๑ ร้านก๋วยเตี๋ยวไร้แสงไฟ (อานาริ นาชิ โซบะ)


แถวบ้านผมเรียกก๋วยเตี๋ยวอะนะ แต่บ้านเค้าเรียกโซบะ ที่เอโดะจะมีร้านโซบะแห่งหนึ่งที่ไม่เคยมีไฟติดหน้าร้านทั้งที่ตามปกติโลกจะเรียกลูกค้ากลางค่ำกลางคืนมันต้องติดตะเกียงตั้งไฟ เพื่อให้คนทำงานกลับดึกมาแวะกิน แต่ร้านนี้กลับไม่เป็นแบบนั้น เพราะมันเป็นร้านอาถรรพ์ที่มีคำสาปอยู่ครับ

 

จากการเล่่าลือพบว่า เกิดขึ้นในตอนใต้ของตำบลซุมิดะ โตเกียว มีร้านโซบะร้านนึงตั้งแุถวคลองทางใต้ของฮนโจะ หน้าร้านมีโคมกระดาษเขียนว่า ร้านยี่สิบแปด ก๋วยเตี๋ยวเส้นโซบะและอุด้ง

มีกระทาชายนายหนึ่งหิืวซ่กมาจากเอธิโอเปียมั้ยไม่รู้
ก็ทะเล่อทะล่าเข้าไปหน้าร้าน ก็จะพบว่าในร้านไม่มีคนเลย

เขาเลยพึมพำว่า เห้ยแปลกวุ้ย รอแป้บละกัน

เมื่อคิิดได้ดังนั้นก็จุดไฟที่โคมกระดาษหน้าร้าน

ทว่านั่นทำให้เขาตกอยู่ในอำนาจของปิศาจแหล่ว เพราะใครก็ตามที่ทะลึ่งหวังดีจุดโคมนี้ จะต้องเจอกับไฟแห่งความบัลลัยวายป่วงหลังกลับถึงบ้าน 

ตัวอย่างเช่นกลับไปพบว่าเมีัยรักที่เมื่อเช้ายังฆ่าหมีด้วยมือเปล่า
จู่ ๆ ก็เป็นลมล้มดิ้นตายไปอย่างไม่มีสาเหตุที่เรียกว่าโรคปัจจุบัน
หรือกลับไปแล้วพบว่า บ้านที่อยู่อย่างสงบ ๆ
จู่ ๆ ก็มีเหตุฆ่ากันตายไม่ก็ไฟไหม้บ้านบึ้มไปซะงั้น

ซึ่งนี่เป็นเรื่องที่เคยเกิดขึ้นจริง

ว่ากันแว่ โคมนี้จุดปั๊บดับปุ๊บ แม้จะพยายามแค่ไหน ก็ไม่เป็นผล
ซึ่งตำนานพวกนี้มักไร้เหตุผล และไม่มีอะไรให้คลายใจสงสัย
จึงเป็นเรื่องพิลึกพิศดารไม่มีการเฉลยทิ้งท้ายแบบผีไทยที่ทำอะไรมีเหตุมีผล

ปล.เล่าอีกว่าในฮนโจะเหมือนกันก็มีร้านที่โคมไฟไม่มีวันดับ ไม่มีใครเห็นวันที่ตะเกียงดับด้วยนะเออว์

 

เรื่อ