คนเราทุกวันนี้อัดความเชื่อความศรัทธา คุณค่า แม้กระทั่งความศักดิ์สิทธิ์
ใส่ลงไปในวัตถุต่าง ๆ มากจนเกินไป
ไล่ตั้งแต่ รูปปั้น รูปเขียน รูปวาดของบุคคล
พยายามสร้างค่านิยมทางความเชื่อ ว่าสิ่งนั้นน่าเคารพ สิ่งนี้น่านับถือ
โอเคครับ ในบริบทอาจจะควรเคารพให้เกียรติในฐานะสิ่งของ
หรือบุคคลที่มีคุณค่า ทำคุณประโยชน์
 
แต่บูชาทำไม
 
บูชาจนใครแตะต้องไม่ได้ พูดถึงไม่ได้ วิพากษ์วิจารณ์ วิเคราะห์วิจัยไม่ได้
เอาแขวนไว้บนหิ้ง เอามาเล่นไม่ได้
 
คือบางอย่างก็ไม่ควร
 
 
แต่แม้กระทั่งภาษา
 
ก็มีดัดจริตชนที่ออกมาร้องแรกแหกกระเฌอว่าภาษาห้ามเอามาเล่น
ห้ามเอามาดัดแปลง จะเป็นการทำลายภาษาของชาติ
เป็นการไม่ให้เกียรติผู้ประดิษฐ์อักษร
 
ทั้งที่ตัวมันเองบางทียังพิมพ์ผิด ๆ ถูก ๆ เลย
 
หรือบางคนกลัวคำพูดไม่น่าเชื่อถือ
กระทั่งเกิดประโยคฮิตอ้างอิงว่า
"พ่อขุนรามท่านมาเห็นคงช้ำใจ T^T"
 
 
งามไส้ ...!!!
 
นี่มึงเป็นเจน ยานแม่เหรอ ถึงสื่อจิตกับองค์พ่อขุนได้
ไปคิดแทนพระองค์ท่านทำไม รู้ได้ยังไงว่าท่านทรงคิดอะไรยังไง
 
เนี่ยคนเรามันชอบหาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง มาตรฐานตัวเองเป็นยังไงก็พยายามคิดบนพื้นฐานความเอาแต่ใจของตัวเอง แล้วคอยจับแพะชนแกะโยงเรื่องให้สนับสนุนความคิดฝ่ายเดียวของตัวเอง
 
คือภาษามันไม่ใช่ของที่เราต้องกราบไหว้บูชา
แต่มันเป็นเครื่องมือในการสื่อสาร
สามารถพลิกแพลง ดัดแปลง บิดคำได้ ถ้ายังสามารถใช้สื่อสารได้
มันจึงเกิดคำแสลงใหม่ ๆ ขึ้นมาใช้กันในหลาย ๆ ชาติ
 
และเป็นความสนุกของภาษาไทย
ที่ลูกเล่นเราเยอะเหลือเกิน
เรามีวรรณยุกต์ถึ